Apeiron verwijst in de vroege Griekse filosofie naar het onbegrensde: dat wat geen vorm, maat of einde kent.
In dit werk ontvouwt het oppervlak zich als een veld zonder oriëntatie, waarin kleur en materie blijven circuleren.
Wat verschijnt lijkt tijdelijk, zonder zich vast te zetten als beeld of richting.
Zo wordt APEIRON een ruimte van voortdurende wording, waar begin en einde samenvallen.
Apeiron refers in early Greek philosophy to the unbounded: that which has no form, measure, or end.
In this work, the surface unfolds as a field without orientation, where colour and matter continue to circulate.
What appears seems provisional, never settling into image or direction.
Thus APEIRON becomes a space of continual becoming, where beginning and end converge.