Thelxiepeia verwijst naar één van de Sirenen uit de Griekse mythologie, wier zang betoverde en ontregelde.
In dit werk tekent zich een verticale spanning af, als een as waaraan kracht zich hecht om niet meegevoerd te worden. Het rood beweegt tussen lichaam en zeil, terwijl een sluier van klank en verbeelding het oppervlak doorkruist.
Zo wordt het schilderij een ruimte waarin verleiding niet wordt ontkend, maar weerstaan.
Thelxiepeia refers to one of the Sirens in Greek mythology, whose song enchanted and unsettled.
In order to hear her without yielding, Odysseus had his body bound to the mast.
In this work, a vertical tension emerges, like an axis to which force clings so as not to be carried away. The red shifts between body and sail, while a veil of sound and imagination moves across the surface.
Thus the painting becomes a space in which temptation is not denied, but resisted.